Kayıp Hayatların Hikayeleri: Gurbetin Çocukları ve Çocukluk Günleri

Adamın başında şiddetli vazgeçilmez yara izi mevcuttu. Kavganın kafasına birkaç mühimmat parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Kenan’dı. Savaşta ağır izler asıt olmuş mültecilerin tedavi edildiği Danca kurumunda bir zaman bakım görmüştü. Sağ kolu kullanamıyor, el sıkışırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken buldum. Çeşitli günlerde elime birçok kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Rahman’ın okuldan insanlara verdiği malzemeleri başkalarının ihtiyacı bekleniyordu okulun önüne sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun ayrı öyküsü vardı. Bazı çocuklar savaşın etkisini hala üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimiz Bırakın kurtulun!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına başlamıştı. Okulda ve aile hayatında zorlanıyordu.

Okul uzmanı çaba başarısız kaldı. Okul yönetimi, durumu görüşmek için oğlunun ailesini daveti yapmayı duyurdu.

Aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi birden aynı evde. Aile büyüğü toplantı odalarına girer girmez, O çocuk kalktı, “Muallim!” söyledi koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öfkeye ilk kez kullandı.

Soğuk havalarda ben çorap giymiştim. Dede yalın ayak geldi. Ceketin üzerine giymiş gibi beyaz entarisini bileğe dek düzenlenmiş giydi. Anne ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. Eğitimdeki geçmişini anlatmaya başladığımızda, o çocuk fazla rahatsız oldu. Hıçkıra ağlamaya başladı. Çocuk ruhu derinliklerdeki gizem kavramaya çalışıyorduk.

Baba Rahman’ın bazı zamanlar evden kaçtığını, polis tarafından bulundu söyledi. Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleriyle haklı şekilde uyurken gece altını ıslatıyor!” dedi. Rahman utanarak odadan terk etmek ne yapacağını bilmedi. Konuyu fazla ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailenin de destekleriyle Rahman’ın birkaç psikoloğa yönlendirilmesine karşılık buldu. Okul saatlerinde Rahman’la rehberlik ve işbirliği görevi görev verildi.

Sonraki zamanlarda Rahman koro koşarken kapıya çarptı. Bir şey olmadı fakat canı acı duydu, uzun yoğun ağlamaya başladı. Onu avutmak amacıyla elinden tutmaya kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz kağıt bir renkli kalemler yerleştirdim. Raftan aldım, birkaç kitap okuyor görünmeksizin uzaktan Rahman’ı sessiz sade> izledim. O çocuk, çeşitli renklerde boya kalemleriyle bir çizerken bana unutmuş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kâğıdı getirip önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Oldukça uğraşmış, uyumak istiyor ne yazık ki gitmek. Dostları onu ima ediyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra başka bir okulda çalışmaya. Rahman’ı bazen hatırladım.

Günlerden bir gün Nasır’la karşılaştım. Beni tanıdı, “Muallim!” diyerek elime sarmaya çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü sinirlendi; benden söylemedi. Oğul sonraki gelişen birçok Kriminal olaylara dolaşıp polis kayda kayda alınmış. Ailesi tarafından ayrı tutulup problemli çocukların eğitildiği bir koruma yurduna gömülmüş. Bütün gayretlerimize rağmen Rahman’ı elinden alınmamış olduk.